TO ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΣΤΡΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ στις ΤΡΑΠΕΖΕΣ «ΑΤΟΜΙΚΗ ΣΤΟΧΟΘΕΣΙΑ & ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΣΤΡΕΣ»

Πηγή: Σύλλογοι Μέλη Ο.Τ.Ο.Ε.

 

Θέτοντας το βασικό ερώτημα της έρευνας, για την ύπαρξη η μη της ατομικής στοχοθεσίας, τα αποτελέσματα είναι συντριπτικά υπέρ της εφαρμογής της στο χώρο των τραπεζών, και ανέρχονται στα 2/3 του συνόλου των εργαζομένων (66% στα στελέχη, 63% των υπαλλήλων). Το συμπέρασμα είναι ότι, οι πωλησιακές απαιτήσεις και ικανότητες φαίνεται να είναι το κύριο χαρακτηριστικό πλέον της εργασίας του τραπεζοϋπάλληλου στη χώρα μας.

Καθολική κρίνεται η έκταση του φαινομένου ειδικά στα στελέχη των τραπεζών (96%), και στην πλειοψηφία των υπαλλήλων(66%).

Η ατομική στοχοθεσία καλύπτει τους τομείς :

α) της πώλησης προϊόντων δανείων – καταθέσεων, πιστωτικών καρτών, ασφαλιστικών προγραμμάτων (55%)

β) της αύξησης των συναλλαγών στα ταμεία με πληρωμές λογαριασμών(μισθοδοσίες επιχειρήσεων, τηλεφωνίας, ηλεκτρικού ρεύματος, τελών κυκλοφορίας, κίνησης κεφαλαίων 14% κλπ)

γ) των εργασιών με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους (17%) ,

δ) στα call centers (3%),

ενώ η βελτίωση των υπηρεσιών προς τον πελάτη, παρά το λεγόμενο πελατοκεντρικό σύστημα διαχείρισης των τραπεζών βρίσκεται σε πολύ χαμηλά ποσοστά (5%). Τέλος η βελτίωση γνώσεων και ικανοτήτων των εργαζομένων, η εφαρμογή καινοτόμων δράσεων και βελτίωσης της ποιότητας των προιόντων είναι παντελώς ανύπαρκτη.

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η ατομική στοχοθεσία έχει καθαρά «ποσοτικά» χαρακτηριστικά, και μηδαμινά ως ανύπαρκτα, σε σημαντικούς τομείς για τον άνθρωπο και για την κοινωνία ευρύτερα, «ποιοτικά» χαρακτηριστικά τα οποία συμβάλλουν στην ατομική πρόοδο και στην ανάπτυξη της κοινωνίας.

 

Η αξιολόγηση των ατομικών στόχων, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας κρίνονται :

Α) ως αυθαίρετοι (42%)

Β) ως εξοντωτικοί (28%) και εξωπραγματικοί (27%) και αν τα αποτελέσματα αυτά τα συνδυάσουμε με τη εφαρμογή και την έκταση της ατομικής στοχοθεσίας στα στελέχη και τους υπαλλήλους μας δείχνουν τα πρώτα σημάδια της σύνδεσης της ατομικής στοχοθεσίας με φαινόμενα παραγωγής πίεσης και στρες στους εργαζόμενους καθώς προσπαθούν να γεφυρώσουν το κενό ανάμεσα στις απαιτήσεις ή τις προσδοκίες που τους τίθενται σε σχέση με τους αυθαίρετους, εξωπραγματικούς και εξοντωτικούς στόχους των τραπεζών.

Τα φαινόμενα παραγωγής εργασιακού στρες αυξάνονται με τη μη αναθεώρηση από τις τράπεζες, των ατομικών στόχων προς τα κάτω σε υψηλά ποσοστά (78% στην απάντηση ποτέ), και 20% μερικές φορές.

Επίσης η καθολική ανυπαρξία ρόλου του συνδικάτου στην εφαρμογή της ατομικής στοχοθεσίας, επιτείνει το εργασιακό στρες καθώς ο ισχυρός εργοδότης επιβάλλει με απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα τους όρους και τις προϋποθέσεις των ατομικών στόχων στον «μοναχικό» και αδύναμο εργαζόμενο.

Ο επηρεασμός των αποδοχών , από την επίτευξη της ατομικής στοχοθεσίας, των στελεχών είναι πάρα πολύ μεγάλος (95%) αλλά και των υπαλλήλων δεν περνά απαρατήρητος (33%). Το ότι τα ποσοστά αυτά είναι σε υψηλά επίπεδα αυξάνει τα επίπεδα εργασιακού άγχους που αισθάνονται οι εργαζόμενοι καθώς το αποτέλεσμα της δουλειάς τους δηλ. οι αμοιβές τους εξαρτάται από την πωλησιακή τους ικανότητα.

 

Ο πρόσκαιρος και ευκαιριακός χαρακτήρας της σύνδεσης της ατομικής στοχοθεσίας με πρόσθετα bonus (65%) τα οποία είναι αυθαίρετα μεταβαλλόμενα κατά την απόλυτη κρίση της επιχείρησης και χωρίς να υπάρχει προηγούμενη ενημέρωση των εργαζομένων πριν αναλάβουν τους ετήσιους, κατά κανόνα, στόχους τους, είναι άλλος ένας παράγοντας που προκαλεί αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα της εργασίας του και κατά συνέπεια εργασιακό στρες.

Άλλο ένα σημαντικό εύρημα της έρευνας, έρχεται να μας δείξει την καθολική συμμετοχή της ατομικής στοχοθεσίας, στον τομέα της αξιολόγησης της απόδοσης των στελεχών (99%), αλλά και των υπαλλήλων(61%). Διακρίνουμε λοιπόν ότι παραμερίζονται οι ιδιαίτερες ικανότητες και δεξιότητες του κάθε εργαζόμενου καθώς υπερκαλύπτονται από την αποκλειστική ικανότητά του για πωλήσεις σε μεγάλο βαθμό.

Η μεγάλη εξάρτηση της διατήρησης της θέσης εργασίας των στελεχών σε ποσοστό 67% από την επίτευξη ή όχι των ατομικών στόχων και των υπαλλήλων σε ποσοστό 47% από αρκετά ως πολύ, μας δείχνει τη μεγάλη ανασφάλεια που κυριαρχεί στους εργαζόμενους στις τράπεζες της χώρας μας και κατ’ επέκταση το έντονο εργασιακό στρες που τους προκαλεί η κατάσταση αυτή.

Άλλο ένα αρνητικό αποτέλεσμα της ατομικής στοχοθεσίας, είναι και η απόλυτη σχέση της με την εξέλιξη της καριέρας στην επιχείρηση σε ποσοστά 98%, από αρκετά ως πολύ, στα στελέχη των τραπεζών.

Η εικόνα για τους υπαλλήλους είναι σαφώς «καλύτερη», χωρίς να αποκλείει τη σχέση-εξάρτησή της, με την επίτευξη των ατομικών στόχων.

Το χειρότερο εύρημα της έρευνας είναι η σαφής εξάρτηση της ατομικής στοχοθεσίας με την διεύρυνση του πραγματικού χρόνου εργασίας των στελεχών σε ποσοστά 100% αλλά και των υπαλλήλων σε 71% από αρκετά ως πολύ.

Συνέπεια αυτού του φαινομένου είναι ο ελάχιστος ως ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνος των εργαζομένων για προσωπική – οικογενειακή ζωή, που αν συνδυαστεί με το εργασιακό στρες που βιώνουν κατά την εργασία τους, φτιάχνει ένα εκρηκτικό μείγμα «προσωπικότητας» με βλαβερές συνέπειες για την ψυχική και σωματική τους υγεία.

Άλλη μία διαπίστωση από την ανάγνωση των απαντήσεων σ’ αυτό το ερώτημα, είναι ότι το «κυνήγι στόχων» είναι το κύριο αντικείμενο εργασίας των στελεχών και μόνο, ενώ για τους υπαλλήλους φτάνει σε πολύ υψηλά ποσοστά του 67%. Έχουμε δηλαδή μόνο το 1/3 των εργαζομένων να ασχολείται με καθαρά παραδοσιακές τραπεζικές εργασίες κάτι που γεννά κινδύνους για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πελάτες.

Λόγοι που επιβάλλουν το «κυνήγι» προέρχονται για τα στελέχη από:

Πίεση από τους προισταμένους (ανώτερα διευθυντικά – διοικητικά στελέχη) σε ποσοστό 40%

Από ανασφάλεια για τη θέση εργασίας τους 24%

Και οι 2 παραπάνω λόγοι είναι «μηχανές παραγωγής» εργασιακού στρες

Μόνο ένα 21% το κάνει από φιλοδοξία για την εξέλιξη της καριέρας του και ένα 9% από οικονομικά κίνητρα.

Μ’αυτό το στοιχείο βλέπουμε ότι και τα ίδια τα στελέχη γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι δεν θα αμειφθούν ανάλογα με την προσφορά τους στην εταιρική κερδοφορία.

Η υποτιθέμενη «αόρατη» πίεση της αγοράς, που συζητιέται συνήθως ως λόγος εφαρμογής της ατομικής στοχοθεσίας, είναι της τάξεως του 6%.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα στελέχη καθοδηγούνται από πίεση και ανασφάλεια που προέρχεται είτε από τρίτους είτε από τους ίδιους και όχι από προσωπική πρωτοβουλία θέληση ή φιλοδοξία. Πρωτοστατεί λοιπόν το στρες ως «περιβάλλον εργασίας».

Την ίδια εικόνα βλέπουμε πάνω-κάτω και στους υπαλλήλους :

Πίεση από τους προισταμένους 42%

Ανασφάλεια για τη θέση εργασίας 27%

Φιλοδοξία καριέρας 13%

Πίεση από την αγορά 11%

Οικονομικά κίνητρα 6%

Ανύπαρκτο και στις δύο περιπτώσεις η βελτίωση ποιότητας υπηρεσιών προς τον πελάτη.

Στο μεγαλύτερο ποσοστό των τραπεζών 62% δεν υπάρχουν ρυθμίσεις που να διέπουν την ατομική στοχοθεσία, και στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν αφορά μικρό κύκλο ανώτερων στελεχών-διευθυντών και όχι το σύνολο του προσωπικού.

Έτσι οι τράπεζες δε διαθέτουν σύστημα διαφανές και με κριτήρια ανταπόδοσης στην επίτευξη της ατομικής στοχοθεσίας και αν λάβουμε υπόψιν τη μη συμμετοχή του συνδικάτου στο ζήτημα οδηγούμαστε σ’ ένα σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για τους μετόχους και όχι για τους «συμμέτοχους», όπως η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη ορίζει.

Οι συνέπειες του φαινόμενου της ατομικής στοχοθεσίας στην ποιότητα εργασίας και ζωής, των στελεχών στις τράπεζες μας δείχνουν μια ζοφερή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, η οποία απέχει από την προσωπική και κοινωνική ευημερίαΑυταρχισμός – πίεση στους υφισταμένους – έντονα λοιπόν συναισθήματα εργασιακού στρες 33%

 

Διευρυμένα ωράρια εργασίας με απλήρωτες υπερωρίες 18%

Ψυχοσωματικές ασθένειες 1

Εργασιακή ανασφάλεια 9%

Προβλήματα στην οικογένεια 9%

Ευκαιρίες ανάδειξης και καριέρας στην επιχείρηση 9%

Απογοήτευση 5%

Συνέπειες για τους Υπάλληλους της ατομικής στοχοθεσίας στις τράπεζες:

Διευρυμένα ωράρια εργασίας με απλήρωτες υπερωρίες 28%

Αυταρχισμός-πίεση στους υφισταμένους – έντονα λοιπόν συναισθήματα εργασιακού στρες 17%

Ψυχοσωματικές ασθένειες 14%

Απογοήτευση 13%

Προβλήματα στην οικογένεια 11%

Εργασιακή ανασφάλεια 5%

Ανταγωνισμός – κακές σχέσεις με συναδέλφους 4%

Οι συνέπειες λοιπόν στη ζωή και στη εργασία των τραπεζοϋπαλλήλων από την υπέρμετρα αυξημένη κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών κάθε άλλο παρά θετικές χαρακτηρίζονται, καθώς ούτε ένα θετικό στοιχείο δεν παρουσιάζουν ως αποτέλεσμα για τους εργαζόμενους αλλά ούτε και για τους πελάτες του

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΣΤΟΧΟΘΕΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΣΤΡΕΣ.

 

Σήμερα, διαπιστώνουμε την ολοκληρωτική επικράτηση επιθετικών και σε ορισμένες περιπτώσεις ακραίων μεθόδων Management, μαξιμαλιστικών επιχειρηματικών στοχεύσεων και αυθαίρετων εργοδοτικών συμπεριφορών, με πρυτανεύουσα λογική την με κάθε μέσο και με οποιοδήποτε κόστος μεγιστοποίηση των κερδών των τραπεζών και των ομίλων τους. Επικράτησε έτσι μια λογική που:

 

– συστηματικά αποβαίνει σε βάρος των συνθηκών και των όρων εργασίας του προσωπικού,

– παραβιάζει νόμους, συλλογικές συμβάσεις ακόμα και στοιχειώδη μέτρα προστασίας, ψυχικής ισορροπίας και προστασίας της υγείας του εργαζόμενου,

– ευθύνεται για την ελλιπή πληροφόρηση, την καταχρηστική επιβάρυνση ή ακόμα και τη συστηματική παραπλάνηση του πελάτη,

– λειτουργεί σε βάρος των μεσομακροπρόθεσμων συμφερόντων των μετόχων, σε βάρος μιας κοινωνικά ανεκτής και ισορροπημένης ανάπτυξης της οικονομίας .

 

Υπό το πρόσχημα της απομάκρυνσης από τα «γραφειοκρατικά» μοντέλα διοίκησης που ίσχυαν στις τέως κρατικές Τράπεζες, τον πρώτο λόγο στη λήψη αποφάσεων πήραν «φυτευτοί» και εισαγόμενοι -από το εξωτερικό ή άλλες επιχειρήσεις –επίδοξοι managers. Managers που ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τις δικές τους παχυλές αμοιβές, τα bonus & stockoptions, παρά για τη βιωσιμότητα, την προοπτική και τον κοινωνικό αντίκτυπο των επιλογών τους.

 

Τα στελέχη αυτά εισήγαγαν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα μια απλοϊκή και κακέκτυπη version της Διοίκησης βάσει Στόχων, κρατώντας τους στόχους και πετώντας την ίδια τη Διοίκηση, τη φιλοσοφία και τις αρχές της Διοίκησης βάσει Στόχων (συνεννόηση με τους εργαζόμενους, διαφάνεια, τεκμηρίωση στοχοθεσίας, έμφαση στην ποιότητα, αξιοπιστία και τήρηση κανόνων και διαδικασιών) από το παράθυρο!

 

Πριν από χρόνια, μετά από επισημάνσεις των Συλλόγων –μελών μας για την έκταση και τις παρενέργειες αυτού του προβλήματος, η Ομοσπονδία μας ασχολήθηκε ειδικά με τη διαμόρφωση των εταιρικών στόχων και με τους τρόπους που αυτοί μεταφέρονται και «εξειδικεύονται» στα χαμηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας, μεταφραζόμενοι σε ατομική ποσοτική στοχοθεσία για πωλήσεις Χ/Π προϊόντων, προσέλκυση πελατών κλπ.

 

Διαπιστώσαμε ότι οι στόχοι που οι επιχειρήσεις εξειδικεύουν και επιβάλλουν στους συναδέλφους μας είναι κατά κανόνα υπέρμετροι, αυθαίρετοι και μονομερείς. Σπανίως τεκμηριώνονται ή αναθεωρούνται με βάση πραγματικά δεδομένα αγοράς, κανόνες χρηστής διάθεσης του προϊόντος, διαχείρισης κινδύνου, σωστής πληροφόρησης του πελάτη. Ακόμα χειρότερα, σε ορισμένες Τράπεζες η επίτευξη αυτών των στόχων, που συνεχώς τροποποιούνται προς τα πάνω, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στον προσδιορισμό της συνολικής αξιολόγησης της απόδοσής τους, με προφανείς κινδύνους όχι μόνο για την καριέρα τους στην επιχείρηση, αλλά και για την ίδια τη διατήρηση της θέσης εργασίας.

 

Και αυτά συμβαίνουν, όταν οι ατομικοί ποσοτικοί στόχοι που επιβάλλονται στους συναδέλφους μας, ελάχιστα σχετίζονται με το επίπεδο ευθύνης, τη διακριτική ευχέρεια, τις αρμοδιότητες και την εργασιακή αυτονομία που αυτοί πραγματικά διαθέτουν. Αυτές οι λογικές αλλοιώνουν και διαστρέφουν την ίδια τη φύση της Σχέσης εξαρτημένης-μισθωτής εργασίας, αποδίδοντας στον εργαζόμενο ευθύνες (για τη μεταβολή εξωτερικών συνθηκών, για εσφαλμένες ή ατελείς αποφάσεις, σχεδιασμούς, χειρισμούς ή παραλείψεις των ανωτέρων του, για ακατάλληλα και μη βιώσιμα προϊόντα για την εγχώρια ή την τοπική αγορά), για τις οποίες ο ίδιος δεν έχει καμιά (ή ελάχιστη) αρμοδιότητα, δυνατότητα επιρροής ή ευθύνη.

 

Εξετάζοντας τα παραπάνω στους χώρους εργασίας του κλάδου μας, σε προηγούμενες έρευνες που κάναμε για τους όρους αμοιβής και εργασίας των στελεχών, για τα συστήματα αξιολόγησης και πρόσφατα για τους ατομικούς ποσοτικούς στόχους και το εργασιακό στρες, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η εφαρμογή τέτοιων συστημάτων ατομικής-ποσοτικής στοχοθεσίας, κατά κανόνα σε συνδυασμό με πρόσθετες αμοιβές/bonus ή ακόμα και με την εξέλιξη των τακτικών αποδοχών του εργαζόμενου:

 

-προκαλεί εντατικοποίηση της εργασίας, συνεχή επιμήκυνση του χρόνου εργασίας και για τα στελέχη και για τους απλούς υπαλλήλους, εντείνει τις πρακτικές παραβίασης των ωραρίων και τις αυθαίρετες-απλήρωτες υπερωρίες, αδυναμία προγραμματισμού και ομαλού συνδυασμού της εργασιακής, της οικογενειακής και της κοινωνικής ζωής.

– συχνότατα οδηγεί σε αυθαίρετο προσδιορισμό και σε άδικο υποβιβασμό της πραγματικής απόδοσης του εργαζόμενου, με κίνδυνο ακόμα και την απώλεια της δουλειάς του για «ανεπάρκεια», δηλαδή συνθήκες υψηλής εργασιακής ανασφάλειας και αβεβαιότητας

– προκαλεί άνιση μεταχείριση ή και αυθαίρετες διακρίσεις σε βάρος λ.χ. των εργαζόμενων μητέρων, των εργαζόμενων με ειδικές ανάγκες ή με αυξημένα οικογενειακά βάρη, οι οποίοι κρίνονται με αυθαίρετους και συνήθως ισοπεδωτικά προσδιοριζόμενους ατομικούς στόχους.

 

Τα ζητήματα αυτά τα θέσαμε εδώ και χρόνια στη διαπραγμάτευση της κλαδικής μας ΣΣΕ, αναζητώντας λύσεις με βάση συγκεκριμένες κλαδικές διεκδικήσεις -προτάσεις-πλαίσιο για τα συστήματα αξιολόγησης-υπηρεσιακής εξέλιξης-προστασίας της απασχόλησης, αύξησης και προστασίας του ελεύθερου χρόνου και για τις πρόσθετες αμοιβές. Δεν είχαμε καμιά ανταπόκριση από τους εργοδότες, η οποίοι δεν ήθελαν ούτε να υπάρξει νέα κλαδική ΣΣΕ, πόσο μάλλον να συζητήσουν και να δεσμευτούν για τέτοια ζητήματα, που για μας είναι θέματα κομβικά για την αξιοπιστία των Τραπεζών απέναντι στην Πελατεία, αλλά και θέματα κυριολεκτικά «ζωής και θανάτου» για τους εργαζόμενους!

 

Εδώ και χρόνια είναι γνωστό ότι :

– ο κλάδος πρωταγωνιστεί στις καρδιοαγγειακές παθήσεις, στα εγκεφαλικά και στα εμφράγματα, χωρίς όμως αυτά να έχουν συστηματικά καταγραφεί ή αναγνωριστεί επίσημα ως επαγγελματική ασθένεια στη χώρα μας.

 

– χιλιάδες συνάδελφοι παραπονιούνται για τις εξαιρετικά «στρεσογόνες» συνθήκες εργασίας, τα εκτεταμένα ωράρια και τις παραβιάσεις των νόμιμων ωραρίων, τις παράνομες υπερωρίες, προτάσσοντας την εργασιακή τους ανασφάλεια και την αδυναμία τους να οργανώσουν, ακόμα και στοιχειωδώς, την οικογενειακή και την κοινωνική τους ζωή.

 

Λίγα ωστόσο στελέχη και εργαζόμενοι θα δηλώσουν καθαρά και επώνυμα ότι είναι και θύματα εργασιακού στρες. Ο επιχειρησιακός καθωσπρεπισμός απαιτεί εργαζόμενους και στελέχη … «Duracell», άφθαρτους, επίμονους και επιμελείς, τουλάχιστον μέχρι το τελικό burnout – ολική αδυναμία απόδοσης- κατάρρευση ικανοτήτων του εργαζόμενου ή και το θανατηφόρο «karoshi» των Ιαπώνων συναδέλφων τους.

 

Οι συνάδελφοί μας, όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες, φοβούνται να δηλώσουν περιπτώσεις άγχους, παθήσεων και ψυχολογικών προβλημάτων λόγω εργασιακού στρες, γιατί είναι βέβαιο πως κάτι τέτοιο θα έκανε κακό στην καριέρα, ακόμα και στη διατήρηση της απασχόλησής τους… Γνωρίζοντας ότι διαρκώς θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή τους, παραπονιούνται πιο «έμμεσα» για τη συνεχή επιμήκυνση των ωραρίων, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, το φόρτο και την εντατικοποίηση της εργασίας, τους αυθαίρετους στόχους, τη μη λήψη των νόμιμων αδειών κλπ.

 

Το σ.κ. ωστόσο μπορεί και πρέπει να εξετάζει την κατάσταση πέρα από προσχήματα και (απολύτως κατανοητές) συγκαλύψεις των πραγματικών αιτίων και διαστάσεων του φαινόμενου. Πρέπει να δώσει λύσεις άμεσες, βιώσιμες και καθαρές στο εργασιακό στρες, σ’ αυτόν τον σιωπηλό και θανατηφόρο εχθρό της εργασιακής μας καθημερινότητας, αποκρούοντας με σαφήνεια και αποφασιστικότητα μεθόδους και πρακτικές που τον συντηρούν, τον αναπαράγουν και τον διογκώνουν!

 

Σύμφωνα με αναλύσεις φορέων όπως ο Βρετανικός , το εργασιακό στρες είναι συνέπεια υπερβολικής πίεσης, ανασφάλειας και υπερβολικών απαιτήσεων στην εργασία, με συμπτώματα άγχος, κατάθλιψη, αδυναμία λήψης αποφάσεων, αδιαφορία, αδυναμία συγκέντρωσης, πτώση ποιοτικής και ποσοτικής απόδοσης, αυξημένο απουσιασμό και με σοβαρές συνέπειες στην υγεία, όπως καρδιοπάθειες, πονοκέφαλοι, γαστροεντερικές ενοχλήσεις, εξάρτηση από αλκοόλ, κάπνισμα, ακόμα και από ναρκωτικά.

 

Οι κύριοι λόγοι δημιουργίας εργασιακού στρες είναι:

 

οι υπέρμετρες απαιτήσεις της εργασίας (σε σχέση με αντοχή-δυνατότητες-υποστήριξη που έχει ο εργαζόμενος),

η έλλειψη ελέγχου στο αποτέλεσμα ( ο εργαζόμενος δεν έχει λόγο ή/και δεν μπορεί ουσιαστικά να επηρεάσει το αντικείμενο και το αποτέλεσμα της εργασίας του),

η ελλιπής υλική, ψυχολογική και εκπαιδευτική υποστήριξη, για τη σωστή και επαρκή εκτέλεση της εργασίας

οι προβληματικές σχέσεις στην εργασία ( ατομικισμός, έλλειψη εμπιστοσύνης, συναδελφικότητας, υγιούς άμιλλας, δυνατότητας προσφυγής και απόκρουσης αρνητικών-αυθαίρετων συμπεριφορών συναδέλφων και προϊσταμένων),

η ασάφεια του εργασιακού ρόλου, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργαζόμενου να επηρεάσει αποφάσεις και εξελίξεις έξω από αυτόν, που ωστόσο καθορίζουν την απόδοσή του.

η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που δημιουργούν για τον εργαζόμενο και το μέλλον του οι συνεχείς επιχειρησιακές, οργανωτικές και διοικητικές ανακατατάξεις. Ανασφάλεια και αβεβαιότητα που εντείνονται στη σημερινή συγκυρία της διεθνούς κρίσης, με τις πρόσφατες εικόνες των εργαζόμενων Χ/Π κολοσσών που φαλίρισαν, οι οποίοι απολύονται με ένα χαρτόκουτο και παίρνουν το δρόμο της ανεργίας, ενώ οι καλοπληρωμένοι managers που πήραν τις αποφάσεις και επέβαλαν τους ριψοκίνδυνους στόχους, φεύγουν με γερό κομπόδεμα από bonus, ακίνητα και πολυτελή αυτοκίνητα. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες πελάτες εξαπατήθηκαν και έχασαν τις οικονομίες τους, ως αποτέλεσμα των επιθετικών εταιρικών στόχων και πολιτικών πώλησης.

 

Ο καθένας από τους παραπάνω στρεσογόνους παράγοντες υπηρετούνται ιδανικά από την επιβολή της ατομικής στοχοθεσίας, έτσι αυθαίρετα, άκριτα και μονομερώς που την εφαρμόζουν οι Τράπεζες, ειδικά μάλιστα όταν τη συνδυάζουν με αδιαφανή συστήματα αξιολόγησης απόδοσης βάσει στόχων, με την καριέρα και με τη διατήρηση ή όχι της θέσης εργασίας του εργαζόμενου αλλά και (σε σημαντικό βαθμό) με τις αποδοχέs

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s