Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Παράσταση που αναφέρεται στην άρση των ορίων μεταξύ απασχόλησης και ιδιωτικού βίου

Της Ξενιας Kουναλακη / xkounalaki@kathimerini. gr

«Με το που βγαίνω από το σπίτι μου, ξεκινάει η εργασία», λέει ο ένας ηθοποιός στον άλλον, στο πλαίσιο της πειραματικής παράστασης Entgrenzung, που ανεβαίνει αυτόν τον καιρό στο στούντιο της Σάουμπινε στο Βερολίνο. Ο τίτλος της παράστασης αναφέρεται στην άρση των ορίων μεταξύ απασχόλησης και ιδιωτικού βίου. Η δουλειά γίνεται κομμάτι της προσωπικής ζωής, διεισδύει όλο και βαθύτερα στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Αναδεικνύεται σε φετίχ και καθορίζει ολόκληρη την προσωπικότητα του εργαζόμενου.

«Είσαι loser, γι’ αυτό δεν θέλω να έρχομαι να μένω μαζί σου», λέει ο γιος μιας άνεργης Βερολινέζας στη χωρισμένη μητέρα του. Ο διάλογος είναι από τις πιο σκληρές σκηνές της ταινίας Eine Flexible Frau (Μια ευέλικτη γυναίκα), που αποτελεί το σκληρό οδοιπορικό μιας άνεργης, διαζευγμένης αρχιτεκτόνισσας στη γερμανική πρωτεύουσα. Στη Γερμανία, η ανεργία αγγίζει το 9%, σχεδόν 90.000 άνθρωποι προστέθηκαν στα 3,64 εκατ. ανέργους μέσα σε 12 μήνες. Ο ηγέτης των Ελεύθερων Δημοκρατών και ΥΠΕΞ της χώρας, Γκίντο Βέστερβελε, είχε ισχυριστεί πριν από λίγες μέρες ότι οι άνεργοι πρέπει να σταματήσουν να παίρνουν επιδόματα. Το επιχείρημά του: «Είναι τεμπέληδες και παίρνουν περισσότερα για να κάθονται απ’ ό, τι οι εργαζόμενοι». Το γεγονός ότι οι τελευταίοι είναι θύματα του γερμανικού μισθολογικού ντάμπινγκ και επιβιώνουν δύσκολα με τους μισθούς τους αποσιωπάται από τον Βέστερβελε.

Η αγωνία για απασχόληση είναι έκδηλη όχι μόνο στη Γερμανία, παντού στον κόσμο. Αντανακλάται στις θεατρικές παραστάσεις, τις ταινίες και τις εικόνες, τις στατιστικές. Στις ΗΠΑ ο αριθμός των αιτήσεων για επίδομα ανεργίας έφτασε στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 26 ετών. Η ταινία «Ραντεβού στον αέρα», υποψήφια για 6 Οσκαρ, καταγράφει με γλυκόπικρο τρόπο τις προσπάθειες ενός στελέχους εταιρείας απολύσεων, που αναλαμβάνει να χρυσώσει το χάπι στους δυνάμει ανέργους, παρουσιάζοντάς τους την απόλυσή της ως εφαλτήριο για μια καινούργια αρχή. H αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Τέλος, όχι αρχή

Η απόλυση είναι τέλος, όχι αρχή. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Κέντρου για Μελέτες στην Αγορά Εργασίας του Πανεπιστημίου Νορθίστερν της Βοστώνης, η ανεργία στα υψηλά εισοδηματικά στρώματα στις ΗΠΑ είναι μόλις 3,2%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη βάση της εισοδηματικής πυραμίδας είναι πάνω από 30%.

Στη Γαλλία οι εργαζόμενοι της France Telecom αυτοκτονούν κατά δεκάδες από την υπερβολική πίεση, στην Αμερική οι απολυμένοι αρρωσταίνουν και πεθάνουν από τη θλίψη τους: όταν έκλεισε το εργοστάσιο στο οποίο εργαζόταν επί τρεις δεκαετίες ο 56χρονος Τζορτζ Καλ Τζούνιορ υπέστη καρδιακό επεισόδιο και κατέρρευσε. Πέθανε δύο μέρες αργότερα. Καρδιακά προβλήματα παρουσίασαν πολλοί ακόμη εργαζόμενοι στο ίδιο εργοστάσιο στην πόλη Λακαοουάνα της Νέας Υόρκης.

Σε προχθεσινό ρεπορτάζ τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» επικαλούνται μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου Κολούμπια και της Federal Reserve Bank στο Σικάγο, από την οποία προκύπτει πως οι απολύσεις επηρεάζουν το προσδόκιμο ζωής. Στις αρχές της δεκαετίας του 80, κατά την περίοδο της ύφεσης, η θνησιμότητα μεταξύ ηλικιωμένων ανδρών εργαζομένων άγγιξε το 100% τη χρονιά έπειτα από μια απόλυση.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_27/02/2010_392293

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s